چهار صحنه‌ فراموش‌ نشدنی : اشعار رقصنده

۳۹۵

لازم نیست طرفدار لیورپول باشید تا بدانید جو آنفیلد چقدر می‌تواند بر روحیه‌ بازیکنان و نتیجه‌ بازی تاثیرگذار باشد. قرمزها از بازی مقابل یوونتوس و رئال مادرید و دورتموند و بارسلونا گرفته تا چلسیِ مورینیو و منچسترسیتیِ گواردیولا، لحظاتی فراموش‌نشدنی‌ برای کاپ بجای گذاشته‌اند . بیشتر از بیست سالی هست که بازی‌های لیورپول را دنبال می‌کنم و من هم خاطرات زیادی از تماشای بازی‌ها و گل‌های لیورپول دارم.

اما چیزی که همیشه برایم خیلی هیجان‌انگیز بوده نوعی احساس جمعی بین هواداران است که ریشه در خاطرات مشترکی دارد که آنفیلد برای آن‌ها ثبت کرده است و در لحظات خاصی قابل مشاهده است. از این لحظات معنی‌دار چهارتای آن‌ها در ذهنم زنده باقی مانده است .

https://www.dailymotion.com/video/x1qua2z

داور ۶ دقیقه وقت اضافی اعلام می‌کند ؛ لیورپول ۱ - ۰ چلسی | دور برگشت مرحله‌ی نیمه‌نهایی جام باشگاه‌های اروپا ۲۰۰۵ - ۲۰۰۴ | ۳ می ۲۰۰۵ | ۱۹:۴۵

هواداران لیورپول همواره متهم به گذشته‌ گرایی بوده‌اند و بهمین دلیل هم مورد تحقیر و تمسخر قرار گرفته‌ اند . سال ۲۰۰۱ با اینکه تیم ژرار هولیه ۵ جام را تصاحب کرد اما حتی خود لیورپولی‌ها هم می‌دانستند هنوز با دوران طلایی دهه‌ی هفتاد و هشتاد که قهرمانی در اروپا عادت‌ شان بود، فاصله‌ زیادی دارند . حالا ۲۰ سال از زمانی که برای آخرین بار در فینال جام باشگاه‌های اروپا حضور داشتند می‌گذشت و فقط چند دقیقه تا پله‌ آخر و رسیدن به فینال استانبول فاصله بود .

هوادار لیورپول

قرمزها در شبی که بعد از گل عجیب لوییز گارسیا با مربی خود بنیتز سراسر دفاع بودند، امید داشتند مانع راهیابی دوباره‌ مورینیو به فینال شوند. آن‌ها می‌خواستند مسیر دراماتیکی را که در آن‌ سال طی کرده بودند به سرانجام برسانند. در سالی که بطرز نادری، تقریبا تمام تیم‌ های مطرح و پرافتخار اروپایی حضور داشتند. در دقایق پایانی تصاویر به بهترین نحو استرس تماشاگرها را روی سکوها نشان می‌داد.

وقتی داور ۶ دقیقه وقت اضافه اعلام کرد، بسیاری دیگر طاقت دیدن ادامه‌ی بازی را نداشتند، ۶ دقیقه‌ای که تمام نشدنی بنظر می‌ رسید.

در همین لحظات دوربین در نمایی بسته تماشاگری را نشان ‌داد که ابتدا از فرط اضطراب ناخن‌هایش را میجوید ولی با طنین‌اندازشدن سرود طرفداران او نیز با بقیه همراه می‌شود. آن ها سرشار از شک و دلهره بودند اما با فریادها یشان می‌خواستند بگویند ۶ دقیقه در مقابل ۲۰ سال انتظار زمان زیادی نیست . وقتی بالاخره داور سوت پایان بازی را به صدا دراورد، ورزشگاه از شعف منفجر شد و کلایو تایزلی گزارشگر جمله‌ای را که در ذهن لیورپولی‌ها در آن فصل رویایی بود به زبان آورد : “ درست مثل روزهای قدیم ”

https://www.youtube.com/watch?v=MP2eFSinM1E

دمبا دروازه‌ لیورپول را باز می‌کند ؛ لیورپول ۰ - ۲ چلسی | بازی برگشت لیگ برتر انگلستان | ۲۷ آپریل ۲۰۱۴ / ۱۴:۰۵

لیورپول تا قبل از مربیگری کلوپ هیچوقت تا این اندازه به اضافه‌ کردن قهرمانی لیگ برتر به افتخاراتش نزدیک نشده بود. قرمزها در ۱۱ بازی قبل پیروز میدان بودند، آن‌ها در این مسیر سخت تیم‌هایی چون آرسنال، منچستریونایتد، تاتنهام و منچسترسیتی را گل‌ باران کرده بوند و حالا فقط یک تساوی با تنها تیم باقی‌ مانده از تاپ سیکس یعنی چلسی کافی بود تا با پیروزی احتمالی مقابل کریستال‌ پالاس و نیوکاسل در دو هفته‌ پایانی اولین قهرمانی‌ شان را در سی‌اُمین سالگرد هیلزبورو جشن بگیرند .

کاپیتان قرمزها که دو هفته‌ پیش به یارانش گفته بود دیگر جایی برای لغزش نیست خود او در این بازی لغزید و تلخ‌ترین لحظه‌ی دوران حرفه‌اش را رقم زد.

آن سال یعنی فصل ۲۰۱۳-۱۴ هر وقت فرصت می‌کردم برای دیدن دسته‌ جمعی بازی‌های لیورپول به کافه می‌‌رفتم . لحظه‌ ای که دمبا دروازه‌‌ مینیوله را گشود هیچکس به جرارد هیچ اعتراضی نمی‌کرد حتی آن‌هایی که ابتدا متوجه نشدند بازیکنی که توپ را لو داده کسی جز کاپیتان محبوب‌شان نیست و شروع به سرزنش‌کردن بازیکن کرده بودند، بعد از دیدن تکرار صحنه‌ی گل و لیزخوردن جرارد سکوت کردند.

از متعصب‌ ترین هواداران لیورپول تا کسانی که هوادار قرمزها نبودند هیچکس در آن لحظه هیچ‌چیزی نمی‌گفت . حتی کاراگر بعد از بازی به طرز عجیبی ساخو را بخاطر پاسی که به جرارد داد عامل اشتباه او دانست. قطعا اشتباه هر بازیکن دیگری غیر از جرارد حتی کسی مثل سوارز که تبدیل به قهرمان کاپ شده بود، برای هواداران غیرقابل‌ بخشش می‌بود . اما آن لحظه و بعد از سوت پایان بازی سکوتی حاکم شده بود که برای همه معنی زیادی داشت .

راجرز

هنوز هم که چندین‌سال از آن اتفاق می گذرد هیچکس جرارد را مقصر نمی داند، چون کسی اشتباه کرده بود که همان فصل به قرمزها با وجود پابه سن گذاشتنش و بازی در پست غیرتخصصیش (البته اگر پست تخصصی‌ای را برای او بتوان در نظر گرفت) سهم زیادی در موفقیت تیم راجرز داشت. کسی که اگر رابی فاولر خدای طرفداران لیورپول بود، جرارد پادشاه خدایان و فرمانروای معبد رویاهای آن‌ها بود .

https://www.youtube.com/watch?v=5ORvrheKKPE

تماشاگران شروع به خواندن سرود Allez Allez Allez می‌کنند ؛ لیورپول ۳ - ۱ منچستریونایتد | بازی برگشت لیگ برتر انگلستان فصل ۲۰۱۸-۲۰۱۹ | ۱۶ دسامبر ۲۰۱۸ / ۱۶:۰۰

نفرت لیورپولی‌ها از منچستر بخاطر تاریخ دو باشگاه و شهر دارای سابقه‌ای طولانی‌ است. اما یکی از دلایل مهم این جدل همیشگی قطعا سر الکس فرگوسن بوده. آغاز دوران قدرت‌ نمایی فرگوسن در انگلستان مصادف بود با پایان سلطنت لیورپول . قرمزهای مرسی‌ساید در دهه‌ی ۹۰ که منچستر در سبقت‌گرفتن از لیورپول به‌عنوان پرافتخارترین تیم جزیره استارت زده بود، موفق به تصاحب فقط یک جام حذفی و یک جام اتحادیه شدند .

وقتی لیورپول با گل شگیری از حریفش پیش افتاده بود، جایگاه کاپ مطابق معمول شروع کردند به خواندن سرود Allez Allez Allez. درهمین لحظات با اینکه منچستر در حالت حمله بود اما در پس زمینه‌ی تصویر سراسر ورزشگاه با خواندن سرود، کاپ را همراهی کردند. “ما سرتاسر اروپا را فتح کرده‌ایم / هیچ چیز نمی‌تواند ما را متوقف کند...” حالا فرگوسن رفته بود و سلطه‌ی منچستر هم پایان یافته بود.

اینبار هم پایان جولان یک تیم با آغاز قدرت‌گرفتن تیم همسایه‌ی ناحیه‌ی شمال غربی رقم خورده بود. و شال‌هایشان را تکان می‌دادند. اینبار کسی نگران حملات منچستر و ترفندهای تاکتیکی مورینیو برای جبران گل نبود. اینبار نوبت انتقام و لذت‌بردن بود. لذت بردن نه تنها از پیروزی در مسابقه بلکه از پایان فرمانروایی حریفی که بارها در این سه‌ دهه باعث تحقیرشان شده بود.

https://www.youtube.com/watch?v=Ik-DhHJM8eo

ترانه‌ی “تو هرگز تنها قدم نخواهی زد” قبل از ورود بازیکنان به زمین پخش می‌شود ؛ لیورپول ۴ - ۰ بارسلونا | دور برگشت مرحله‌ی نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۸-۲۰۱۹ | ۷ می ۲۰۱۹ / ۲۰:۰۰

بعد از گل استثنایی مسی و شکست سنگین در نیوکمپ، صعود بارسلونا همان شب برای بسیاری قطعی شده بود. وقتی هم دمبله در ثانیه‌های پایانی، خیلی راحت موقعیت عالی گلزنیش را هدر داد، بنظر می‌ رسید حتی بازیکنان بارسلونا فینالیست پارسال را دست کم گرفته‌اند . اما یک هفته‌ بعد، آنسوی آب‌ها، تصاویر ورزشگاه نشان می‌داد که نتیجه‌ی بازی رفت نه تنها باعث نومیدی لیورپولی‌ها که موجب حمایت بی‌وقفه‌ از تیم محبوب‌شان شده بود.

پیش از سوت آغاز بازی طبق عادت، تماشاگران لیورپول سرود معروف باشگاه “تو هرگز تنها قدم نخواهی زد” را با یکدیگر می‌خواندند .

اما اینبار اتمسفر آنفیلد از جنسی متفاوت بود. اینبار تماشاگران با روح و جان خود فریاد می زدند. با اتمام سرود پخش‌ شده در ورزشگاه آن‌ها متوقف نشدند، حتی صدایشان بلندتر و رساتر شد . کارگردان در همین لحظه لبخند معنی‌دار کلوپ را در تونل ورود به زمین نشان داد . لبخند کسی که می‌دید اکنون توانسته است ایمان و باور را جایگزین ترس و تردید در قلب هواداران کند.

کلوپ

شاگردان کلوپ طوری حمله می‌کردند که انگار فراموش کرده بودند درصورت دریافت تنها یک گل برای جبرانش باید ۵ بار دروازه‌ی حریف را باز کنند. اما درواقع وقتی موقعیت‌ های سوارز و کوتینیو و فرصت طلایی آلبا و مسی که شاید دیگر هرگز چنین موقعیتی را در چنین زمان حساسی از دست ندهد ، به هدر ‌می‌رفت احتمالا کسی به بدشانسی بارسلونا فکر نمی‌کرد . چیزی که تماشاگران نظاره‌گرش بودند جادوی آنفیلد بود. جایی که به قول هوادارانش اشعار به تصویر و حرکت در می‌آیند .

Poetry In Motion (کسی یا چیزی که روان، دلپذیر و باوقار حرکت می‌کند) اشاره به شعار طرفداران لیورپول We Are Liverpool / Poetry in Motion

با تشکر از میلاد عزیز

نویسنده : امیر عبدل ۱۷ مهر ۱۳۹۸
لیورپول کلوپ لیگ قهرمانان بارسلونا سرود لیورپول
برای ارسال نظر جدید لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید . برای ورود به حساب کاربری و یا عضویت در سایت اینجا کلیک کنید !
تبلیغات متنی :
2016-2017 لیورپول پرشین ، کانون هواداران لیورپول در ایران